چهارمحال و بختیاری را بیشتر با سرچشمههای زایندهرود، طبیعت بکر، کوهستانهای سر به فلک کشیده و ظرفیتهای کشاورزی و گردشگریاش میشناسند؛ استانی که سالها در ردیف مناطق کمتر برخوردار کشور قرار گرفته و همواره از بیکاری، کمبود سرمایهگذاری و مهاجرت نیروی انسانی رنج برده است، اما در دل همین کوههای خاموش، ظرفیتی نهفته که میتوانست سالها پیش به یکی از پیشرانهای اصلی اقتصاد استان تبدیل شود. معادنی که اگر نگاه توسعهمحور، برنامهریزی اصولی و حمایت واقعی پشت آن قرار میگرفت، امروز شاید سهم این استان از تولید ناخالص ملی که در حال حاضر ۰.۷۲ درصد است، از اشتغال صنعتی و سرمایهگذاری اقتصادی بسیار فراتر از وضعیت فعلی بود.