آمایش سرزمینی بدون اراده اجرایی در سطح استانها، تنها یک تئوری روی کاغذ است. بررسیها نشان میدهد که استانداران به عنوان روسای شوراهای برنامهریزی و توسعه، حلقه مفقوده اجرای این اسناد ملی هستند و موفقیت یا شکست طرحهای توسعه متوازن، مستقیماً به عملکرد و ایستادگی آنها در برابر تصمیمات غیرکارشناسی گره خورده است.