به گزارش آفتاب صبح؛ نکته اصلی اینجاست: قرار نیست وقتی در میدانِ مسابقه جنگاوری میکنید، این رویکرد را به راهروهای اداره، دفاتر دولتی و فضای مدنی شهر تزریق کنید. ورزش حرفهای، آییننامه و کمیته انضباطی دارد. اگر اعتراضی هست، مسیرش «شکستنِ در و پنجره» و «هتاکی» نیست. تازه، فراتر از شیوه اعتراض، اصلاً معلوم نیست در این فقره که به آشوب ختم شده، حق با چه کسی است؛ اما آنچه مسلم است، این است که در فضای متمدن، «حق» را با شکستن دوربین نمیگیرند، بلکه با مدارک و مراجع قانونی پیگیری میکنند.
اما چرا کار به اینجا رسید؟ متأسفانه برخی مدیرانِ ورزشی ما در سالهای گذشته، به بهانههایی نظیر «مصلحت» یا «حفظ قهرمانان»، چنان صبوریِ بیپایان و مماشاتِ سمیای پیش گرفتند که امروز، سیستم ناچار شده است به جای برخوردهای پیشدستانه، با یک «فاجعه اخلاقی» روبهرو شود. وقتی قهرمانی در گذشته برای تخلفات کوچکتر، تنها با یک تشرِ ساده و عذرخواهیِ ظاهری مواجه میشود، طبیعی است که تصور میکند مصونیتِ آهنین دارد و میتواند در مرحله بعد، حریمِ امنیتِ یک فدراسیون را به مسلخِ رفتارهایِ هیستریکِ خود ببرد. این همان «تاوانِ مماشات» است؛ وقتی مدیران، اقتدارِ سیستم را فدایِ نامهایِ بزرگ میکنند، سنگ روی سنگ بند نمیشود.
رفتار خواهران منصوریان – فارغ از هر کارنامه ورزشی که داشتهاند – نشاندهنده یک «توهمِ مالکیت» بر ورزش کشور است. اینکه تصور کنند چون پرچمی بالا بردهاند، میتوانند قانون را زیر پا بگذارند و با نام عدالتخواهی، محیط کار را به رعب و وحشت بیندازند، بزرگترین ضربه به بدنه ورزش است. مدال، مجوزِ بیاخلاقی نیست و قهرمانی، بلیتِ یکسره برای یاغیگری در ادارات دولتی نمیدهد.
اکنون که این غائله به ساحت عمومی کشیده شده و تصاویرِ تلخِ آن قلب جامعه ورزش را جریحهدار کرده است، دیگر «عذرخواهیِ دمدستی» و «محرومیتِ کوتاهمدت» پاسخگو نیست. امید میرود که دستگاه قضائی، این پرونده را سرسری نگیرد. برخورد با این جنس از رفتارهایِ خارج از عرف، نه برای دشمنی با یک فرد، بلکه برای «احیای نظم» و «صیانت از حریم ورزش» ضروری است. اگر امروز در برابرِ این «چاله میدانیکردنِ فدراسیونها» قاطعانه نایستیم، فردا باید منتظر باشیم که اخلاق، جای خود را بهطور کامل به زورگویی و عربدهکشی بدهد.
زمان آن رسیده است که ورزش کشور، تکلیف خود را با «قهرمانانِ یاغی» مشخص کند؛ چرا که پیش از هر مدالی، «اخلاق» است که یک نام را در تاریخ ماندگار میکند و آنها که اخلاق را در راهروهای فدراسیون جا گذاشتهاند، چیزی برای عرضه ندارند.